Frank Scholten (1881-1942) was een Nederlandse fotograaf die tussen 1921 en 1923 in Palestina werkte. Hij stamde uit een gefortuneerde Amsterdamse familie en volgde een kunstopleiding in Berlijn, maar keerde bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in 1914 terug naar Amsterdam. In 1912 bekeerde hij zich van het protestantisme tot het katholicisme. Scholten was homoseksueel en onderhield contacten met onder anderen de Duitse psychiater Magnus Hirschfeld, oprichter van het Wissenschaftlich-humanitäres Komitee (WHK), en de Nederlandse schrijver en activist Jacob Israël de Haan, bekend van de roman Pijpelijntjes.

In 1920 werd hij in Amsterdam gearresteerd wegens ontucht met minderjarige jongens. Tijdens zijn vrijlating op borgtocht vertrok hij via Rome en Griekenland naar Palestina. Daar werkte hij aan een ambitieus project: een geïllustreerde bijbel waarin fotografie werd ingezet om plaatsen en situaties uit de heilige teksten visueel te verbinden met de contemporaine werkelijkheid.

Scholten was goed vertrouwd met zowel religieuze bronnen, Bijbel, Koran en Talmoed, als met seculiere literatuur over het Heilige Land. Dit blijkt onder meer uit de uitgebreide en vaak complexe bijschriften bij zijn publicaties Palestina: Jaffa I en Palestina: Jaffa II. Tussen 1921 en 1923 maakte hij naar schatting circa 14.000 foto’s, waarin hij een breed scala aan landschappen, steden, religieuze gemeenschappen en alledaagse taferelen in Palestina vastlegde.

Zie: Frank Scholten Photographs, Negatives and Photo Albums | Digital Collections 
https://digitalcollections.universiteitleiden.nl/frankscholten